|
Jongerencentrum
De Boerderij loopt maar matig vol deze avond. Zij die wel
komen, zijn getuige van een gevarieerd maar luid muziekavondje.
Met het in 1999 verschenen debuut When Darkness Draws Near
bracht Sectarian destijds gemengde gevoelens teweeg. Twistpunt
was de compromisloze zang van Pascal Beastings die de band
een beetje in de obscure uithoek van de metal lanceerde.
En dat terwijl deze metal verder vrij traditioneel van karakter
is. De band heeft daar schijnbaar lering uit getrokken want
Beastings heeft pas op de plaats moeten maken voor Raoul
Pinxt. En warempel, het zestal klinkt als een totaal andere
band. Ondanks dat er muzikaal weinig tot niets is veranderd,
is Sectarian ineens een stuk toegankelijker en opener. De
krachtige melodieuze strot van Pinxt (denk aan Nevermore)
heeft de band met beide benen in het metalen middenveld
geplaatst. Het zestal lijkt haar draai dan ook te hebben
gevonden en kan zich opmaken voor wat komen gaat. Een tweede
cd bijvoorbeeld.
Onderstaand
stukje komt van de website
van SPL Verslag van de NoN 03 Voorronde in Horst.
Door Marijn Poels.
Visueel
gezien kwam de laatste band Sectarian Heel erg
goed uit de bus. Met name de voorman wist met zijn wit geschminkte
gezicht, wit driedelig pak gepaard met lenzen als kattenogen een
geweldig stukje entertainment te bouwen. Puur muzikaal is er
helemaal niets mis met de band alleen rest me de vraag of het
commerciële publiek hier op staat te wachten
Lees
het hele verslag.
CD-Review:"Fallen
One", Lords Of Metal issue 25. Door Frank.
Als
je de A2 naar het zuidelijkste puntje van Nederland volgt zie je,
ver voorbij Eindhoven Rock City, de afslagen Sittard, Geleen, Beek
en Geulle opdoemen. Uit deze diepe binnenlanden van ons moeras aan
de Noordzee zijn de 6 (!) heren van Sectarian afkomstig. Ooit, in
1995, begonnen als een coverbandje (toen nog onder de naam
Kickshaw) ontwikkelde de band zich, mede door enkele personele
wisselingen, tot een volwassen tak aan de Limburgse Metaalboom.
Met de mini-cd ‘The Fallen One’ brengen Raoul Pinxt (zang),
Kevin Firing (gitaar), Bart Alders (gitaar), Rick Bouman (drums),
Jeroen Gelissen (bas) en, last but not least, Rob Besselink
(toetsen) hun tweede cd uit. De productie was dit keer in handen
van een oude bekende in de Nederlandse metalwereld; Hans Reinders
(o.a. Speedica, Form en Boondoggle). Hoewel de opvolger van
‘When Darkness Draws Near’ (1999) slechts een voorproefje (5
nummers) is van een volwaardig album, geeft ‘The Fallen One’,
volgens de band, een goede indruk van de ontwikkeling die
Sectarian de voorbije jaren heeft doorgemaakt. En deze indruk is
zeker niet slecht.
De cd opent met het epische ‘In Sight of the Seraphim’. Met
een puike gitaarsolo, prima drumwerk en een energieke zang heeft
het nummer alles om een trashmetal juweeltje te zijn, maar de vonk
wil absoluut niet overslaan. Reden hiervoor is dat op sommige
punten de samenhang tussen de zang en de instrumenten wat rommelig
overkomt. Met het tweede nummer ‘Prelude’ revancheert de band
zich en brengt een instrumentaal nummer ten gehore, waarbij
Besselink mag laten horen een uitstekende toetsenist te zijn.
Naadloos ontploft het ingetogen ‘Prelude’ na twee minuten in
een trashmetal riff en een beukend ritme, waarmee ‘Hopefully No
Longer’ begint. In deze derde track combineert Sectarian trash-,
power- en prog-metalinvloeden tot een broeiende soep die net zo
heet gegeten moet worden als deze wordt opgediend. Met name de
originele gitaarsolo in het midden van het nummer is het luisteren
meer dan waard. ‘Thy Thousand Names’ valt op door het intro
dat qua sfeer niet zou misstaan op Queensryches ‘Operation
Mindcrime’ of ‘Empire”. Het is de stilte voor de storm. Snel
pakt de band de trash-draad weer op en de herinnering van de
matige openingstrack wordt definitief uit de oren geblazen. Voor
zover de luisteraar nog overtuigt moest worden van de kwaliteiten
van Raoul Pinxt; hij imponeert door zijn loepzuivere zang. Zijn
stemgeluid doet in de verte denken aan bands als Queensryche,
Nevermore en Vanden Plas. De titelsong en laatste nummer van deze
mini-cd ‘The Fallen One’ ligt in hetzelfde straatje en laat,
met name door de rustige, sfeervolle passages, nog meer als het
vorige nummer de gedachten aan het goede, oude Queensryche
herleven, zonder te veel op deze band te gaan lijken.
Samenvattend geeft Sectarian met deze in eigen beheer uitgebrachte
minicd zijn visitekaartje af. Wachten blijft op een label die de 6
heren op pikt.
Degelijke metal van vaderlandse bodem.
72/100
Lees
het orgineel op Lords of Metal
CD-Review:"Fallen
One", door MusicMachine
te Sittard.
Ook deze heren komen,
na de in januari 2001 uitgebrachte cd "When Darkness
Draws Near" , met een in eigen beheer opgenomen demo-cd
"Fallen One". Eveneens opgenomen in de pit-studio
te Weert. Onder productionele leiding van Hans Reinders.
De eerste cd werd nog gekenmerkt door de Maastrichts-geaccentueerde
grunts van dhr. Bastings. Nu geeft het stemgeluid van Raoul
Pinxt, dat ergens ligt tussen Glenn Danzig en Warrel Dane,
de band een geheel andere muzikale invulling. Voeg daar
nog eens een toetsenist aan toe en zowaar men heeft een
geheel andere band. Dit brengt mij meteen ook op het enige
"minpuntje" , de nog niet geheel gevonden balans
in het songschrijven. Maakt het bij de eerste twee nummer
nog een ietwat drukke en rommelige indruk zo open en helder
is het titel-nummer. Ik denk dat de heren hier nog zoekende
zijn.
Maar goed eerlijk is eerlijk het is een gedegen product
van goede kwaliteit en mooie lay-out. Liefhebbers van Nevermore,
Iced Earth en Soilwork kunnen dit schijfje met een gerust
hart aanschaffen. En de kleren zijn ook in orde.
CD-Review:"Fallen
One", Zware
Metalen.com. Door Michael Hos.
Sectarian is een nederlandse band,
opgericht in 1995 en hebben hun debuut "When darkness
draws near" uitgebracht in 2000. Na wat wisselingen en
een nieuwe zanger komen de heren met het mini-album "Fallen
one".
Sectarian doet me een beetje denken aan Whispering Gallery,
maar dan zonder grunt en iets sneller. Sectarian heeft meer
death en trashmetal elementen in zich, maar is op zijn tijd
wel lekker slepend. De zang is laag, zuiver en
melodramatisch.
Ik denk dat we hier te maken hebben met een serieuze band.
Gezien de kwaliteit van de nummers en de aanpak van hun
promotie. Op een paar details na klinkt het allemaal erg
goed.
Zo
klinken de drums op het eerste nummer te digitaal. Ze
klinken alsof ze zijn getriggered of geprogrammeerd. De
nummers daarna klinken de drums al veel echter en lekkerder.
Het gitaargeluid is wel lekker vet. De riffs pakken daardoor
goed uit. De toetsen vullen heel subtiel aan en ondersteunen
de nummers voornamelijk in sfeer.
Persoonlijk vindt ik de composities wel sterk, maar wat
vlak. Ik mis wat dynamiek. Als je nagaat dat de band uit zes
muzikanten bestaat had ik iets meer verrassingen verwacht.
Dat neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een band
die wat goeds neerzet. Een goede zanger die duidelijk de
sfeer bepaald van de nummers. Ook mede dankzij de teksten
die ook van bijzonder hoog niveau zijn. Erg mooi. Kortom
toch wel weer wat moois van Neerlands bodem. Lees
het orgineel op ZwareMetalen.com
REVIEWS
ASTRO-ZOMBIES
AD. |
